De bonus bank

Het gedoe de laatste tijd rond de bonussen bij banken doet me denken aan de tijd (rond 1995) dat ik bij de ABN-Amro werkte in Amsterdam. Ik werkte in een pand op de Vijzelstraat (de Vijzelbank) waar de (indertijd) projectorganisatie van Electronic Banking was gehuisvest.

Naast dat pand staat gebouw de Bazel , het oude hoofdkantoor van de ABN en haar voorgangers.

Tussen de twee panden liep (?) onder de gracht door de “Poentunnel” die een tijd in gebruik was geweest voor geldtransporten tussen de twee panden.

Indertijd was ABN-Amro marktleider op gebied van electronic banking. Om deze positie verder te versterken was een project en projectorganisatie gestart om de banksystemen, organisatie en betaalsoftware klaar te maken voor de toekomst. De bank medewerkers werden gestimuleerd om zoveel mogelijk electronic banking contracten te verkopen door ze te belonen met airmiles.

Gevolg van het belonen met airmiles was dat er veel contracten aan buren, familie en bekenden verkocht werden. Naast het feit dat er dus nogal wat “lucht” in deze verkoop zat bevreemdde het mij indertijd dat medewerkers op deze wijze beloond werden voor iets dat ik als “gewoon je werk doen” zag; meewerken aan een goed en aantrekkelijk product zou op zichzelf al motivatie moeten opleveren om klanten van de meerwaarde te willen overtuigen. Het is waarschijnlijk ook een methode die alleen op korte termijn leidt tot extra resultaat en het gevaar met zich meebrengt dat bij het uitblijven van de airmiles de resultaten onder het voorheen normale niveau duiken.

De actie leidde dus tot een acute toename in het aantal contracten voor electronic banking. De afdeling contract administratie had het er behoorlijk druk mee. De afdeling was gevestigd op de zolderverdieping van het van buiten schitterende gebouw “de Basel”. Hoewel de Basel van buiten en binnen weelde en klasse uitstraalt was het op de zolderverdieping een benauwde en hete bedoening. In de periode dat men de hausse van de contracten te verwerken kreeg was het een zeer hete zomer. Om de temperatuur op de zolder wat meer werkbaar te maken was er een airconditioning geplaatst maar die stond altijd uit omdat de herrie van het ding storender was dan het werken in een temperatuur van tegen de 30 graden.

Deze anekdote vraagt om een moraal zou je zeggen. Laten we er maar een stelling van maken:

Invoering van bonussystemen en keer op keer verhogen van bonussen duidt op onvermogen van het management in de betreffende organisatie om het bedrijf en de werknemers met andere stuurmiddelen (strategie, visie, doelstellingen, communicatie, plannen, prioriteren, projecten, werkafspraken) de juiste kant op te krijgen.

Kraker Kees

Op internet zoeken naar oude vrienden en klasgenoten voelt als met een webcam kijken naar een reünie; Je neemt deel maar de andere deelnemers zijn niet op de hoogte van je aanwezigheid. Op zoek naar een oude schoolvriend vond ik geen informatie over hem, maar wel over zijn broer Kees. Kees is op internet bekend als “keesjemaduraatje” ofwel kraker kees. Kees houdt een boeiende weblog bij en heeft enkele interessante artikelen in Trouw geschreven over de Amsterdamse kraakbeweging (En toen moest het grootkapitaal eraan geloven De verwording van de kraakbeweging, de mooiste tijd van mijn leven)

 

Ik heb mooie herinneringen aan de tijd dat ik met Dirk Jan, de broer van Kees op de lagere school zat. We maakten veel lol met elkaar, lazen autobladen en strips, dreven onze ouders tot wanhoop omdat we samen waanzinnig druk waren en ik hoorde bij hem thuis voor het eerst Bob Marley and the Wailers. De ouders van Kees en Dirk Jan hebben het waarschijnlijk niet gemakkelijk gehad met het opvoeden van de in totaal 4 jongens.

Kees was actief in het jongeren-centrum in Castricum. Er hingen thuis in mijn herinnering affiches van activiteiten en Kees had in gangen en toilet op diverse plaatsen het “krea” teken op de muur gekalkt. Kees ging later studeren in Amsterdam en ik herinner me de verhalen van Dirk Jan over de kraakpanden waarin hij woonde. Kees werd tijdens de kroning van Beatrix opgepakt omdat hij DE rookbom had gegooid. (zie IISG  foto´s en nettime maillist archief )

Dirk Jan had voordat hij bij mij op school kwam al 2 andere lagere scholen achter de rug waar hij als onhandelbaar bestempeld en van school gestuurd was. De oudste broer van het gezin was nog de meest rustige maar had wel een keer op het voetbalveld een tegenstander knock-out geslagen.

De jongste broer is Alfred. Alfred was op zijn 13e als behoorlijk uit de kluiten gewassen. Hij was punk en wilde dat thuis ook duidelijk laten blijken door keihard plaatjes te draaien in de huiskamer in aanwezigheid van de rest van de familie. Alfred kalkte ook graffiti op muren in het station en op andere plekken, werd dan door de politie aangehouden en vastgezet. Dat hij nog pas 13 jaar was geloofde men pas nadat er contact was geweest met vader of moeder. Alfred is als ik me goed herinner op 13 jarige leeftijd van huis weggelopen en in een kraakpand in de buurt van zijn broer Kees gaan wonen. Alfred heeft later een documentaire gemaakt over zijn tijd als punker ( zie: nederpunk.punt.nl ) Een familie dus die doet denken aan “The young ones”. Maar vooral ook een familie die me doet terugdenken aan mijn eigen jeugd en idealen maar daarover de volgende keer meer.

De eigenaar van succes

Een bekend fenomeen is dat succes vele eigenaren kent. Als AZ dit jaar kampioen wordt zal er veel gediscussieerd worden of het nu coach van Gaal, spits X met zijn doelpunten, middenvelder Y met zijn briljante voorzetten of verdediger Z was met z´n snijdende tackels.

Het “geval AZ” is nog extra interessant omdat van Gaal vorig seizoen al was weggestuurd maar door de spelersgroep is behouden. Dus hoewel van Gaal een belangrijke bijdrage aan het succes zal leveren had het zomaar gekund dat hij er niet meer bij was geweest.

Een advertentie verkoper heeft mij ooit proberen uit te legen dat hij de belangrijkste medewerker van het bedrijf was omdat hij immers het geld verdiende. Sinds die tijd heb ik me regelmatig afgevraagd of bedrijven en sportteams nu zoveel verschillen. Er zijn allerlei prikkels bedacht om managers en medewerkers te stimuleren om goed te presteren.

Ultieme doel lijkt te zijn dat managers het geld van investeerders zien als hun eigen geld en er ook op dezelfde voorzichtige wijze mee omspringen. Bij bepaalde managers loopt dat echter wat uit de hand en zij zien het geld van de investeerders iets te letterlijk als hun eigen geld; ze plegen fraude of kennen zichzelf exorbitante bonussen toe. In hun ogen is dat ook volkomen terecht: zonder hen was er immers nooit zoveel geld verdiend.

Maar net als in de sport doen de echt goede managers het niet primair voor het geld. Uiteindelijk is het de liefde voor het werk en de eerzucht om het goed of beter te doen dan een ander die hen drijft. En wie gunt het van Gaal niet dat hij aan het eind van het seizoen met een brede glimlach en tranen in de ogen de schaal boven zijn hoofd kan heffen? Ze beseffen bovendien dat ze succes kunnen hebben omdat ze onderdeel zijn van een team met goede spitsen, middenvelders en verdedigers. Een team dat hen in staat stelt succesvol te zijn maar het hen bovenal ook gunt…

Zekerheden in het leven

Een belangrijk thema in ieders leven: zoeken naar zekerheden. In projecten is het ook een belangrijk onderwerp. Projecten moeten over het algemeen een duurzame oplossing leveren waarmee onzekerheden en nieuwe investeringen in de toekomst worden voorkomen.

Sommige projecten en opdrachtgevers gaan erg ver. Er ontstaat dan een dialoog over een op te leveren systeem zoals deze:

P: Wat moet het systeem kunnen?

O: Alles wat we in de toekomst willen.

P: Wat wil je in de toekomst?

O: We moeten in kunnen spelen op nieuwe ontwikkelingen. Al we dus bijvoorbeeld een dienst of product per maand c.q. per kleine eenheid willen verkopen moet het systeem dat ondersteunen.

P: Flexibiliteit in abonnementsvormen en betalingsmethoden dus?

O: Nee wat ik noem is maar één voorbeeld. Het kan ook dat we…

P: Een flexibel en open systeem dus?

O: Nee dat is niet wat ik bedoel. Ik wil niet dat we in de toekomst nog weer opnieuw een project moeten starten en programmeren.

P: Kunnen we dan iets concreter bepalen wat het systeem in de toekomst moet kunnen ondersteunen?

Etc.

Soms wordt een dergelijk gesprek niet expliciet gevoerd maar zijn er impliciete verwachtingen. Het dilemma is gezien de menselijke aard niet oplosbaar. Een projectleider moet het dilemma (uiteraard) wel bespreekbaar en expliciet kunnen maken.

Gratis schaatsen!

De titel van mijn vorige blog brengt mij tot de volgende conclusie: Waarom wordt er nu zoveel op natuurijs geschaatst? Omdat het leuk zou zijn? Ben je gek; schaatsen kun je elk jaar op de vele kunstijsbanen. Omdat het GRATIS is natuurlijk. Dus allemaal nog snel even profiteren voordat de zuurstoftax wordt ingevoerd!

Betaald lopen!

Berichtje in de krant deze week; De projectleider voor betaald fietsen stallen bij stations vertelt dat je fiets stallen bij stations binnen enkele jaren alleen nog maar betaald mogelijk zal zijn.

Dat is natuurlijk een uitstekend idee. In lijn met de plannen van de overheid voor rekeningrijden. Jammer dat we het “de vervuiler betaald” principe niet op meer terreinen toepassen. Ook lopen op straat begint de spuigaten uit te komen. Het zou geweldig zijn als voetverkeer gereguleerd wordt met tolpoortjes zodat er op de drukste dagen nog een beetje door te komen is op straat.

Waar ik me verder ook al jaren mateloos aan erger is dat asociale ademhalen van sommige mensen; ze zuigen de lucht naar binnen alsof het niks kost! De beste oplossing om het gebruik van zuurstof wat aan banden te leggen is een zuurstof tax. Het moet eenvoudig mogelijk zijn om een apparaatje te ontwikkelen dat zuurstofgebruik meet en afrekent.

DE introducties van 2009: Tolpoortjes voor voetgangers en de zuurstoftax!

Naschrift: En uiteraard ben je nooit de eerste met zo’n idee: Zie google

Ja deze mag je echt niet missen…

Een schoen is een schoen is een schoen

http://play.sockandawe.com/

Rebel without a cause

Het is wellicht een wat vreemde associatie maar bovenstaande titel kwam in me op naar aanleiding van een een discussie op radio programma stand.nl. Daar was de stelling: “Invoering van de vlaktax is een goed idee”. Dat bracht deja vues bij me boven want waar gaat het nou eigenlijk om bij die stelling? Is de vlaktax niet een middel om een doel te bereiken? Zo ja welk doel dan?

Ik heb in veel projecten en organisaties meegemaakt dat er over middelen gesproken werd zonder dat het doel helder was; We moeten een portal hebben! (hoezo? wat wil je bereiken?) Lijkt een open deur maar helaas is dat niet altijd evident en ook in politieke discussies raken we wel eens de weg kwijt…

Om dan de assiocatie met de titel nog te verklaren: Niet alleen dronkaards en kinderen lijken de waarheid in pacht te hebben, ook filmmakers snappen de wereld wellicht beter dan de gemiddelde mens want over doelloos rebelleren (lijkt op een project nietwaar?) wisten ze jaren geleden al aantrekkelijke films te maken.
Zie IMBD: Rebel without a cause

Verjaardag

Afgelopen weekend de 8e verjaardag van Suzanne gevierd in ons huis in verbouwing. Gelukkig is de verbouwing bijna klaar en werd het een soort housewarming party…

De afsluiting van een roerige periode

Klusserdeklus

Keuken afmaken, badkamer er uitslopen, tegels hakken. Klusserdeklus! De laatste loodjes van ons eigen kluswerk voordat de aannemer weer aan de slag gaat na de bouwvak.