Zekerheden in het leven

Een belangrijk thema in ieders leven: zoeken naar zekerheden. In projecten is het ook een belangrijk onderwerp. Projecten moeten over het algemeen een duurzame oplossing leveren waarmee onzekerheden en nieuwe investeringen in de toekomst worden voorkomen.

Sommige projecten en opdrachtgevers gaan erg ver. Er ontstaat dan een dialoog over een op te leveren systeem zoals deze:

P: Wat moet het systeem kunnen?

O: Alles wat we in de toekomst willen.

P: Wat wil je in de toekomst?

O: We moeten in kunnen spelen op nieuwe ontwikkelingen. Al we dus bijvoorbeeld een dienst of product per maand c.q. per kleine eenheid willen verkopen moet het systeem dat ondersteunen.

P: Flexibiliteit in abonnementsvormen en betalingsmethoden dus?

O: Nee wat ik noem is maar één voorbeeld. Het kan ook dat we…

P: Een flexibel en open systeem dus?

O: Nee dat is niet wat ik bedoel. Ik wil niet dat we in de toekomst nog weer opnieuw een project moeten starten en programmeren.

P: Kunnen we dan iets concreter bepalen wat het systeem in de toekomst moet kunnen ondersteunen?

Etc.

Soms wordt een dergelijk gesprek niet expliciet gevoerd maar zijn er impliciete verwachtingen. Het dilemma is gezien de menselijke aard niet oplosbaar. Een projectleider moet het dilemma (uiteraard) wel bespreekbaar en expliciet kunnen maken.

Gratis schaatsen!

De titel van mijn vorige blog brengt mij tot de volgende conclusie: Waarom wordt er nu zoveel op natuurijs geschaatst? Omdat het leuk zou zijn? Ben je gek; schaatsen kun je elk jaar op de vele kunstijsbanen. Omdat het GRATIS is natuurlijk. Dus allemaal nog snel even profiteren voordat de zuurstoftax wordt ingevoerd!

Betaald lopen!

Berichtje in de krant deze week; De projectleider voor betaald fietsen stallen bij stations vertelt dat je fiets stallen bij stations binnen enkele jaren alleen nog maar betaald mogelijk zal zijn.

Dat is natuurlijk een uitstekend idee. In lijn met de plannen van de overheid voor rekeningrijden. Jammer dat we het “de vervuiler betaald” principe niet op meer terreinen toepassen. Ook lopen op straat begint de spuigaten uit te komen. Het zou geweldig zijn als voetverkeer gereguleerd wordt met tolpoortjes zodat er op de drukste dagen nog een beetje door te komen is op straat.

Waar ik me verder ook al jaren mateloos aan erger is dat asociale ademhalen van sommige mensen; ze zuigen de lucht naar binnen alsof het niks kost! De beste oplossing om het gebruik van zuurstof wat aan banden te leggen is een zuurstof tax. Het moet eenvoudig mogelijk zijn om een apparaatje te ontwikkelen dat zuurstofgebruik meet en afrekent.

DE introducties van 2009: Tolpoortjes voor voetgangers en de zuurstoftax!

Naschrift: En uiteraard ben je nooit de eerste met zo’n idee: Zie google