De eigenaar van succes

Een bekend fenomeen is dat succes vele eigenaren kent. Als AZ dit jaar kampioen wordt zal er veel gediscussieerd worden of het nu coach van Gaal, spits X met zijn doelpunten, middenvelder Y met zijn briljante voorzetten of verdediger Z was met z´n snijdende tackels.

Het “geval AZ” is nog extra interessant omdat van Gaal vorig seizoen al was weggestuurd maar door de spelersgroep is behouden. Dus hoewel van Gaal een belangrijke bijdrage aan het succes zal leveren had het zomaar gekund dat hij er niet meer bij was geweest.

Een advertentie verkoper heeft mij ooit proberen uit te legen dat hij de belangrijkste medewerker van het bedrijf was omdat hij immers het geld verdiende. Sinds die tijd heb ik me regelmatig afgevraagd of bedrijven en sportteams nu zoveel verschillen. Er zijn allerlei prikkels bedacht om managers en medewerkers te stimuleren om goed te presteren.

Ultieme doel lijkt te zijn dat managers het geld van investeerders zien als hun eigen geld en er ook op dezelfde voorzichtige wijze mee omspringen. Bij bepaalde managers loopt dat echter wat uit de hand en zij zien het geld van de investeerders iets te letterlijk als hun eigen geld; ze plegen fraude of kennen zichzelf exorbitante bonussen toe. In hun ogen is dat ook volkomen terecht: zonder hen was er immers nooit zoveel geld verdiend.

Maar net als in de sport doen de echt goede managers het niet primair voor het geld. Uiteindelijk is het de liefde voor het werk en de eerzucht om het goed of beter te doen dan een ander die hen drijft. En wie gunt het van Gaal niet dat hij aan het eind van het seizoen met een brede glimlach en tranen in de ogen de schaal boven zijn hoofd kan heffen? Ze beseffen bovendien dat ze succes kunnen hebben omdat ze onderdeel zijn van een team met goede spitsen, middenvelders en verdedigers. Een team dat hen in staat stelt succesvol te zijn maar het hen bovenal ook gunt…

Zekerheden in het leven

Een belangrijk thema in ieders leven: zoeken naar zekerheden. In projecten is het ook een belangrijk onderwerp. Projecten moeten over het algemeen een duurzame oplossing leveren waarmee onzekerheden en nieuwe investeringen in de toekomst worden voorkomen.

Sommige projecten en opdrachtgevers gaan erg ver. Er ontstaat dan een dialoog over een op te leveren systeem zoals deze:

P: Wat moet het systeem kunnen?

O: Alles wat we in de toekomst willen.

P: Wat wil je in de toekomst?

O: We moeten in kunnen spelen op nieuwe ontwikkelingen. Al we dus bijvoorbeeld een dienst of product per maand c.q. per kleine eenheid willen verkopen moet het systeem dat ondersteunen.

P: Flexibiliteit in abonnementsvormen en betalingsmethoden dus?

O: Nee wat ik noem is maar één voorbeeld. Het kan ook dat we…

P: Een flexibel en open systeem dus?

O: Nee dat is niet wat ik bedoel. Ik wil niet dat we in de toekomst nog weer opnieuw een project moeten starten en programmeren.

P: Kunnen we dan iets concreter bepalen wat het systeem in de toekomst moet kunnen ondersteunen?

Etc.

Soms wordt een dergelijk gesprek niet expliciet gevoerd maar zijn er impliciete verwachtingen. Het dilemma is gezien de menselijke aard niet oplosbaar. Een projectleider moet het dilemma (uiteraard) wel bespreekbaar en expliciet kunnen maken.

Gratis schaatsen!

De titel van mijn vorige blog brengt mij tot de volgende conclusie: Waarom wordt er nu zoveel op natuurijs geschaatst? Omdat het leuk zou zijn? Ben je gek; schaatsen kun je elk jaar op de vele kunstijsbanen. Omdat het GRATIS is natuurlijk. Dus allemaal nog snel even profiteren voordat de zuurstoftax wordt ingevoerd!

Betaald lopen!

Berichtje in de krant deze week; De projectleider voor betaald fietsen stallen bij stations vertelt dat je fiets stallen bij stations binnen enkele jaren alleen nog maar betaald mogelijk zal zijn.

Dat is natuurlijk een uitstekend idee. In lijn met de plannen van de overheid voor rekeningrijden. Jammer dat we het “de vervuiler betaald” principe niet op meer terreinen toepassen. Ook lopen op straat begint de spuigaten uit te komen. Het zou geweldig zijn als voetverkeer gereguleerd wordt met tolpoortjes zodat er op de drukste dagen nog een beetje door te komen is op straat.

Waar ik me verder ook al jaren mateloos aan erger is dat asociale ademhalen van sommige mensen; ze zuigen de lucht naar binnen alsof het niks kost! De beste oplossing om het gebruik van zuurstof wat aan banden te leggen is een zuurstof tax. Het moet eenvoudig mogelijk zijn om een apparaatje te ontwikkelen dat zuurstofgebruik meet en afrekent.

DE introducties van 2009: Tolpoortjes voor voetgangers en de zuurstoftax!

Naschrift: En uiteraard ben je nooit de eerste met zo’n idee: Zie google

Ja deze mag je echt niet missen…

Een schoen is een schoen is een schoen

http://play.sockandawe.com/